உலகில் எதற்கும் ஈடு இணையற்றது ஒன்று இருக்கிறதென்றால், அது அன்னை தான். அனைவருக்கும், அன்னைதான் முதல் தெய்வம். நம்மை உலகுக்கு அடையாளம் காட்டியவர் அன்னை மட்டுமே. வயதான காலத்திலும் அவர்களை அன்போடு நடத்த வேண்டும் என்பதை உணர்த்தும் விதமாக ஆண்டுதோறும் மே 2வது ஞாயிறு (மே 12), உலக அன்னையர் தினம் கொண்டாடப்படுகிறது.

எப்படி வந்தது. :பண்டைய கிரீசில், “ரியா’ என்ற கடவுளைத் தாயாகக் கருதி வழிபாடு நடத்தப்பட்டது. ரோமிலும் “சிபெல்லா’ என்ற பெண் கடவுளை அன்னையாக தொழுதனர். இன்றைய அன்னையர் தினம் நேரடியாகத் தாய்மார்களை குறிக்கும் வகையில் கொண்டாடப்படுகிறது. நவீன அன்னையர் தினம் முதன் முதலில் அமெரிக்காவின் மேற்கு வர்ஜீனியாவின், கிராம்ப்டன் நகரில் 1908ம் ஆண்டு கொண்டாடப்பட்டது. அமெரிக்காவை பின்பற்றி இந்தியா, ஜெர்மனி உள்ளிட்ட 70க்கும் மேற்பட்ட நாடுகள், மே 2வது ஞாயிறு அன்று இத்தினத்தை கொண்டாடுகின்றன.சிறந்த சமுதாயத்தை உருவாக்க, அன்னையரின் பங்களிப்பு முக்கியம். “எந்த குழந்தையும், நல்ல குழந்தை தான் மண்ணில் பிறக்கையிலே, பின்பு, நல்லவராவதும் தீயவராவதும் அன்னை வளர்ப்பினிலே’ என்ற பாடல் வரிக்கு ஏற்ப, சமுதாயத்துக்கு நல்ல மனிதர்களை உருவாக்கி வழங்குவது அன்னை தான்.
இன்று முடிந்தால் நேரிலோ அல்லது “மொபைல்’ மூலமாகவோ அன்னையருக்கு வாழ்த்துக்கூறி, ஆசிர்வாதத்தை பெற மறவாதீர்.

அன்னையர் தின உறுதிமொழி:மாதா, பிதா, குரு, தெய்வம் என்று தாயை முதலிடத்தில் வைத்தவர்கள் நம் முன்னோர்கள். இயந்திர உலகில், பேட்டரி போடாத இயந்திர மனிதர்களாய் தன் தேவைகளை தேடி, மனிதர்கள் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். பல பெற்றோர், முதியோர் இல்லத்தில் தான் வாழ்ந்துகொண்டு இருக்கிறார்கள். அவர்களிடம், “ஏன் முதியோர் இல்லத்தில் வசிக்கிறீர்கள்’ என்று கேட்டபோது.. “எங்கள் பிள்ளைகளுக்கு பாரமாக இருக்க விரும்பவில்லை; அதனால் முதியோர் இல்லத்திற்கு வந்து விட்டோம்’ என்கிறார்கள். தங்கள் பிள்ளைகள், சரியாக கவனிக்க வில்லையென்றாலும், பிள்ளைகளை விட்டுக்கொடுக்காமல் பேசுகின்றனர். ஒரு தாய், பிள்ளைகளிடம் எதிர்பார்பதெல்லாம் அன்பும், அரவணைப்பும் தான். ஒவ்வொரு பிள்ளையும் தன் தாயை புரிந்து, முதியோர் இல்லத்திற்கு அனுப்பாமல், அன்புகாட்டினால் ஒவ்வொரு நாளும் அன்னையர் தினம் தான். உதிரம் கொடுத்து, உயிர் கொடுத்த அன்னையை, முதியோர் இல்லங்களுக்கு அனுப்பாத பிள்ளைகளாக இருப்போம். வருங்காலத்தில் முதியோர் இல்லங்கள் இல்லாத சமுதாயத்தை உருவாக்கிட உறுதியேற்போம்…

ஊனாகி, உடலாகி, உயிராகி.. உயிர் தந்த அம்மா !உடல் தந்து… உதிரம் பெருக்கி… ஆணோ, பெண்ணோ உருவறியாமல்… உவகை பொங்க பெற்றெடுக்கும் அம்மாவை, நினைக்கும் போதே மனம் கசியும், விழியோரம் கண்ணீர் பெருகும். வயிற்றுக்குள் இருக்கும் போது தொப்புள் கொடி வழி உணவூட்டி, பிறந்தபின் பாலூட்டி, வளர்ந்தபின்னும் சீராட்டி… பிள்ளைக்காகவே வாழும் மனித தெய்வம், அன்னையன்றி வேறு யார்? தனக்கென்று எதுவுமே வைத்துக் கொள்ளாத துறவியின் மனப்பக்குவம்… தன் வயிறு காய்ந்தாலும் பிள்ளை வயிற்றை நிறைக்கத் துடிக்கும் கருணை… எந்நேரமும் பிள்ளைகளைப் பற்றியே சிந்தனை… மனிதப் பிறவிக்கு மட்டுமல்ல… உலக உயிர்கள் அனைத்திற்கும் அன்னையே பிரதானம்.

“இறைவன், தான் எல்லா இடத்திலும் இருக்க முடியாது, என்பதற்காக, தாயை படைத்தான்,’ என்பது, சான்றோர் மொழி. உலகில் புனிதமானது ஒரு தாயின் அன்பு அல்லவா? தன்னலத்திற்கும் மேல் ஒரு தாய் பேணுவது, தன் சேயின் நலத்தை அல்லவா? உயிரினங்கள் அனைத்துக்கும் பொதுவான உணர்வு, தாயின் அன்பாயினும், மனுக்குலத்தின் தாய் தன் குழந்தையை பேணுவது, தன் உயிரையும் தியாகம் பண்ணத் தயங்காமல் பாதுகாப்பது என்று தாய்மையின் வெளிப்படுத்துதல் பூரணமாய் விளங்குகிறது.

தானம் கோடி செய்வதை விட, தாய்க்கு பணிவிடை செய்வதே மேல்”. அலைமோதும் திருவிழா கூட்டம், அசைந்து ஆடி வருகிறது தேர். கூட்டத்தின் இடையில் ஒரு தாய், இடுப்பில் ஒரு குழந்தையும், கையில் ஒரு குழந்தையுமாக கடவுளை தரிசித்து விட்டு, அக்குழந்தைகளுக்கு திண்பண்டங்களையும், விளையாட்டு பொருட்களையும் வாங்கித்தந்து பத்திரமாகக் குழந்தைகளை வீட்டிற்கு அழைத்து வருகிறாள். அக்குழந்தைகளும் அன்னையின் அரவணைப்பே போதும் என எதுவும் உண்ணாமல் அயர்ந்து உறங்குகின்றன. அவ்வாறு வளர்த்து ஆளாக்கப்பட்ட குழந்தைகள், அன்னையின் வயோதிகத்தில் மருத்துவமனைக்கு அழைத்து சென்று உரிய வைத்தியம் செய்யாமல், முதியோர் இல்லத்தில். செவிலியரின் பொறுப்பில் தனியாக தவிக்க விடுகின்றனர். இயன்ற அளவிற்கு ஈன்ற அன்னையை இரக்கத்துடன் அரவணைப்பதே அன்னையர் தின வேண்டுகோள்.

இன்றைய தாய்குலத்திற்கு சிறப்பு சேர்க்கும் இன்நன்னாளில், செய்ய வேண்டியது என்னவென்று சற்று சிந்தித்து பார்ப்பீர்.தாங்கள் பெற்ற குழந்தைகளை பேணி வளர்த்து சிறப்பு செய்கின்றனர். கணவனுக்காகவும், தம் சார்ந்த குடும்பத்தின் மற்ற அங்கத்தினருக்கும் தங்களின் குறைநிறைகளையும் மறந்து, உடல்நலம், தன்னலம் கருதாமல் வாழ்நாள் முழுதும் சேவை செய்கின்றனர். அவர்களுக்கு ஏதாவது உடல்சோர்வு, நலமில்லை என்றாலும் கூட, யாரிடமும் வெளிப்படுத்துவது இல்லை. தாய்க்கு நாம் தான் அவர்களை கூர்ந்து கவனித்து, உடல்நலம் காக்க வேண்டும். பாலூட்டி சீராட்டி வளர்த்த பிள்ளைகள், வயது முதிர்ந்தபின் நம்மை சீராட்டும் என்று எதிர்பார்த்து எந்த தாயும், தன் குழந்தைகளை பேணுவதில்லை. இருப்பினும் தாய்க்கு பிள்ளைகள் செய்ய வேண்டிய பணிகளை சிறப்பாக செய்தால், அதற்கு மிஞ்சிய நற்செயல் உலகில் எதுவும் கிடையாது.

அம்மா என் கோவில்

அம்மா என் கோவில் – அவள்
அமுதம் ஊட்டும் அன‌்னையவள்
ஆயிரம் பேர் அன்பு கொண்டால்
அதற்கு இணையாவதில்லை

பொய்யுரையா வாயதற்கு
பொங்கலிடும் தேவியவள்
பள்ளி செல்ல மறுத்துவிட்டால்
பாசத்துடன் எனை அணைத்து அறிவுரைப்பாள்

கல் எறிந்து விளையாட
கண்டுவிட்டால் என் அன்னை
கனிவுடனே தான் அழைத்து
கதை சொல்லும் என் அன்னை

பசி கிடந்து தன் உணவை
பங்கிட்டுத் தந்திடுவாள்
பால் குடிக்கும் போதெல்லாம்
பார்த்து எனை மகிழ்ந்திடுவாள்

பல கதைகள் கூறும் அம்மா
பக்கத்தே இல்லை இப்போ
பார்க்க ஆசை கொண்டுள்ளேன்
பாதம் தொழ எண்ணுகின்றேன்

பறந்த பல ஆண்டுகளை
பக்கத்தே நான் அழைப்பேன்
பாசம் மிகு என் அன்னை
பக்கத்தே நான் இருக்க

நாளை அவர் வந்திடுவார்
நல் பல செய்தி கொண்டு
நலமுடனே நானிருப்பேன்
நட்பு அவர் மேல் கொண்டு

வரும் வழி தான் எந்தனுக்கு
வாசனை தரும் வழியோ
அம்மா என் தெய்வம்
அதற்கில்லை யாருமிங்கே!

கவியாக்கம் : ஆனைக்கோட்டை தமிழ்நேசன்

Comments